27 apr 2020

Niemand mag alleen sterven

0 Reacties

Als er iets is wat mij in deze periode aangrijpt, is het wel dat mensen alleen sterven. Niets mag het aan de stervende en diens naasten ontbreken aan warme zorg en comfort. Om het leven wat er is geweest te eren met alles wat daar was, elkaar te vergeven, ruimte geven om het leven af te ronden en laten komen wat komt.
Een sterfproces van een dierbare meemaken, maakt in veel gevallen veel meer indruk op mensen dan aanvankelijk gedacht wordt. De herinnering hieraan heeft invloed om ons aan te passen op het leven wat voor altijd anders zal zijn. Het vraagt om nieuwe perspectieven: het gemis integreren in je leven, wat als een ademhaling, onlosmakelijk bij je hoort.
In Corona tijd gaat alles anders dan anders, ook het afscheid nemen. In het beste geval hadden mensen er al over nagedacht en wensen doorgesproken met dierbaren. Door de wet en regelgeving moest dat ongetwijfeld aangepast worden.

Alleen zijn of eenzaam
Hoe alleen zijn en eenzaamheid zich met elkaar verhouden is moeilijk te zeggen. Het is niet hetzelfde en iets van je innerlijk. Of de stervende eenzaamheid ervaart kunnen we niet meten. Sterven is, net als geboren worden, een proces wat iemand alleen moet doen. De stervende kan de eenzaamheid ook nodig hebben om aan zichzelf toe te komen, om iets zelf door te werken ook al is het moeilijk en verdrietig. Of zelfs liever alleen sterven omdat het bij hun leven past. Die ruimte moet ook gegund worden. Het verschil in Corona tijd is dat er minder keuze mogelijkheden zijn, in gepaste afstand en nabijheid.

Eenzaamheid
Eenzaamheid is, zeker in deze periode, een thema wat voor velen een rol speelt op allerlei niveau. Het missen van (klein)kinderen, familie, collega’s, medestudenten, , (sport)vrienden. En in het beperkter fysiek nabij kunnen zijn in een periode van ziekte, sterven en verlies.
Wat eenzaamheid is, is voor ieder anders. Ook al heb je dezelfde ervaring, dan beleeft iedereen het toch op zijn eigen manier. Iedereen heeft zijn eigen uniek beleving. Als dit niet gedeeld kan worden kan dit een gevoel van eenzaamheid geven, ondanks dat er mensen om je heen zijn. Het is niet zozeer het gebrek aan andere mensen, het gaat veel meer over nabijheid, delen, begrip en erkenning. Iemand die echt naar je luistert. Het gaat er niet om hoeveel mensen er zijn, maar het verlangen naar iemand die je hoort en ziet.
Doordat we nu meer onder druk leven, is de kans groter dat er miscommunicatie ontstaat. Door niet te erkennen wat jezelf en de ander nodig heeft, kan dit de innerlijke eenzaamheid vergroten.

Balsem voor de wonden
Niemand mag eenzaam sterven.
Niemand mag eenzaam leven.

Ik geloof dat we in gedachten bij elkaar kunnen zijn. Dat we onlosmakelijk verbonden zijn met dierbare. Ook al is er fysieke afstand dat we toch met gepaste nabijheid kunnen delen. Met gedachte, zegen en rituelen die tot steun en troost zijn.

Als balsem voor de wonden.

[begin]
Over de schrijver


Reageer!

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *