30 jul 2020

Onzichtbaar verlies?

0 Reacties

‘Het is nu al een jaar geleden dat mijn zus plotseling is overleden. Ze liet een jong gezin achter. Het was mijn enige zus. Ik deelde alles met haar, we lijken op elkaar, we hebben dezelfde humor en herinneringen

Ze heeft een afspraak gemaakt omdat ze niet begrijpt dat haar verdriet nog zo groot is. Het moest nu toch wel over zijn, het was tenslotte al een jaar geleden.

Het gevoel dat haar verdriet niet mag zijn, overvalt haar. Alle aandacht gaat naar het gezin van haar zus. En naar haar ouders. Dat begrijpt ze wel maar verward haar ook. Regelmatig vragen mensen aan haar hoe het met haar moeder gaat. Dat is goed om te vragen maar ze wordt er boos van, want er wordt niet naar haar gevraagd. ‘Dat ik mijn  zus verloren ben lijkt wel onzichtbaar’ vertelt ze

Dat is wat vaak gebeurd: het vergelijken van elkaars verdriet, alsof er een hiërarchie.  Kinderen die hun ouders verliezen, ouders die kinderen verliezen, echtscheiding, ziekte, verlies van baan en zoveel andere vormen van verlies. Het ene verlies zou erger of minder erg zijn dan het ander verlies

Er bestaat geen grafiek waarop je het ene leed met het andere kunt meten. Je kunt het niet op een weegschaal leggen. Dit soort vergelijkingen zorgen ervoor dat de we ons eigen verlies bagatelliseren, als minder belangrijk afdoen.

Of we doen dit bij elkaar, de ander heeft het niet zo zwaar als jij, want jouw verlies is groter.

Als we het verdriet van onszelf of de ander bagatelliseren, maken we onszelf kleiner. Er wordt voorbij gegaan aan dat wat het voor jouw betekent.

Het gaat erom hoeveel een verlies voor iemand betekent. Dit kunnen we niet vergelijken of wegen. Dan misken je het verdriet van jezelf of van de ander. We isoleren dan ons verdriet, stoppen het weg.

Aan de hand van stenen laat ik haar voelen welk verdriet bij welke steen hoort. De zwaarte, de ruwe kanten, de grote, gladde kanten.

Welke steen is van jou? Welke is van de ander?

Ieder draagt zijn eigen stenen en heeft ermee te dealen. Jij met die van jouw. Je hebt een keuze wat je ermee wil doen. Ze vastpakken, meedragen, onderzoeken, verkennen, erbij stilstaan, rusten. En weer verder gaan.

Dit hoef je niet alleen te doen. Wie mag er met je meelopen?

[begin]
Over de schrijver


Reageer!

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *